...για τον παράδεισο, ο δρόμος πάντοτε περνά απ' της ψυχής την άβυσσο.

Μεγάλωσα κι εγώ με τον Παύλο Παυλίδη. Θυμάμαι να μελετώ τους στίχους, να αγοράζω και να ξαναγοράζω τα CD, να βουτάω με λαιμαργία μέσα στις συνεντεύξεις, 13-14 ετών. Ημουν παιδί ταξιδεμένο, αλλά πάντοτε ταξίδευα καλύτερα με το μυαλό, μέσα από το δωμάτιό μου. Μελετώντας τον Παύλο ταξίδευα σε ό,τι ήθελα κάποτε να είναι η ζωή μου. "Θυμίσου...σαν ταινία η ζωή σου να κυλά" έγραφα σαν έφοιβη πάνω από το κρεβάτι μου με την υπόσχεση να είναι έτσι η ζωή μου. Πηξίδα και οδηγός ο στίχος αυτός από την "Φωτιά στο λιμάνι". 
Ο άνθρωπος δεν διαμορφώνει απαραιτήτως τον χαρακτήρα του κατά τα νεανικά του χρόνια γιατί αυτή η διαμόρφωση είναι αέναη. Χαράζει όμως τους μηχανισμούς με τους οποίους θα ανταποκρίνεται στις επιρροές του περιβάλλοντος, στο τί θα διαλέξει να εστιάσει και τί να προσπεράσει. Ο φιλόσοφος Παύλος Παυλίδης, ίσως συνειδητά ή μπορεί και ασυνείδητα μέσω της Μούσας που τον λατρεύει, μας έδωσε τους μηχανισμούς να πορευτούμε μέσα στην ζωή. "Μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά" μας λέει και "τώρα δεν φοβάμαι τίποτα". Άλλες φορές τα τραγούδια γίνονται σύντροφος και συνοδοιπόρος,  άλλοτε είναι ένας οδηγός αναζήτησης της ομορφιάς που ο Παύλος την αντιλαμβάνεται τόσο ξεκάθαρα.

Μεγαλώνει και αλλάζει, και μαζί μεγαλώνουμε και αλλάζουμε κι εμείς και ενίοτε οι νοητικές του διαδρομές και οι δικές μας συγχρονίζονται. Ο ίδιος μπορεί να αντλεί την έμπνευση από ένα τυχαίο περιστατικό στην καθημερινότητά του ή από μία περίοδο της ζωής του, όμως πολλές φορές τα τραγούδια του μοιάζουν να μας αφορούν, ή ακόμη και να γράφτηκαν για εμάς. Και φτάνει τα τελευταία χρόνια να γράφει στίχους που μας καθρευτίζουν συλλογικά πια, που ο καθένας μας μπορεί να δει μέσα τους τον εαυτό του και την δική του διαδρομή. Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί όπως ανέφερα, ο Παύλος μας πήρε μικρά παιδιά και μας μεγάλωσε και κάποτε οι κόσμοι αυτοί αβίαστα έγιναν ένα. 

Άκουσα σήμερα την "Πανσέληνο" και συγκλονίστηκα. Δεν ξέρω τί άλλο μπορεί να γράψει μετά από αυτό.
Η ουσία της ζωής μας, η πορεία της ψυχής μέσα από τον πόνο, την μοναξιά  και την σιωπή. Σε μία εποχή που η απομόνωσή μας θριαμβεύει μέσα σε μία άνευ προηγουμένου έκθεση, θόρυβο και πληροφορία, διχασμό και φόβο, ο Παύλος προσπερνάει όλα αυτά και μας ενθαρρύνει να μην φοβόμαστε τα σκοτάδια μας και μας βεβαιώνει ότι "για τον παράδεισο ο δρόμος πάντοτε περνά απ' της ψυχής της άβυσσο." 

Άνθρωποι που πάλεψαν
Mε δαίμονες και τέρατα
Που φύγαν και ταξίδεψαν
Μέχρι της γης τα πέρατα

Στέκονται τώρα αμίλητοι
Ακούγοντας τα κύματα
Χαμογελώντας μόνοι τους
Φαντάσματα υπέροχα

Τους προσπερνάς και φτύνεις
Στον δρόμο περιφέροντας
Την προτομή σου
Εντελώς γελοίος και μη ξέροντας
Πως η ζωή περνάει
Σαν αστραπή και χάνεται

Και μόνο αυτός που νιώθει
Και μόνο αυτός που αισθάνεται
Τον πόνο και τη μοναξιά
Τη φρίκη την απόγνωση

Σε ένα μικρό στενό κελί
Μέσα στην απομόνωση
Μπορεί να δει κάποια στιγμή
Τον κόσμο να απλώνεται
Ουράνιος απέραντος

Και να μεταμορφώνεται
Σε όαση η έρημος
Σε ποταμό ο χείμαρρος

Και πάνω από τη θάλασσα
Να φέγγει μια πανσέληνος
Να φαίνεται πια καθαρά
Ότι για τον παράδεισο
Ο δρόμος πάντοτε περνά
Απ’ της ψυχής την άβυσσο.